Grzyby należą do organizmów bezzieleniowych, składających się z mniej lub bardziej wydłużonych, połączonych ze sobą i rozgałęzionych jedno- lub wielojądrowych komórek tworzących strzępki (hypha). Ściany komórek zbudowane są głównie z chityny i celulozy. Jednakże chityna nie jest materiałem budulcowym roślin zielonych, a istotnym składnikiem twardego szkieletu zewnętrznego owadów.
Grupa „grzybów wyższych", rozwija się na podłożu organicznym, przeważnie pod powierzchnią gleby, w ściółce, na drewnie lub żywym drzewie, na korze lub pod korą, w nawozie, na piórach czy larwach owadów.
Grzybnia (mycelium) może mieć bardzo różny wygląd i barwę, co często bywa dobrze widoczne u podstawy trzonu owocnika. Przeważnie rośnie ona w postaci włókien lub wrzecion, a także grubych sznurów lub silnych, czasami nawet bardzo twardych tworów (sklerotium).
To, co nazywamy „grzybami" i zbieramy, to owocniki grzybów. Przynależność do gatunku oznaczamy przeważnie na podstawie tych właśnie owocników; w owocnikach i na nich rozwijają się zarodniki (spory), odgrywające istotną rolę przy rozprzestrzenianiu się grzybów. Niektórzy systematycy skłaniają się ku tworzeniu dla grzybów osobnego królestwa takiej samej rangi, jak królestwa roślin i zwierząt, co może mieć uzasadnienie w budowie komórek, wyglądzie i sposobie życia (np. brak chlorofilu). Z biologicznego punktu widzenia najwłaściwsze wydaje się obecnie łączenie najbardziej różnorodnych gatunków grzybów i organizmów grzybopodobnych w jeden system „naturalny".
Wiele szczegółów wymaga jednak naukowego wyjaśnienia, zatem ten system podlega ciągłym zmianom. Wciąż jeszcze opisuje się nowe gatunki, a inne po dokładnych badaniach zalicza się do już opisanych: ich nazwy stają się synonimami, to znaczy różnymi nazwami tych samych gatunków. Nowe rozpoznania i zaliczenia systematyczne wymagają więc zmian w nazewnictwie (nomenklaturze). Różne nazwy systematyczne w literaturze mitologicznej mogą zmylić amatorów zbierania grzybów i wymagają ciągłego przystosowywania się do nich. Grzyby, które tworzą owocniki i są rozpoznawalne gołym okiem, nazywamy grzybami „wyższymi".
W literaturze podawane są różne dane na temat liczby gatunków tych grzybów.
Z grubsza można przyjąć, że w Europie występuje ich 3000-5000 gatunków. Te grzyby wyższe można podzielić na trzy duże klasy:
Podstawczaki (Basidiomycetes)
Workowce (Ascomycetes)
Śluzówce (Myxomycetes).
Gdy workowce lub - rzadziej – podstawczaki żyją w symbiozie z glonami, to te „nowe" organizmy nazywamy porostami. Niektórzy mitologowie nie zaliczają śluzowców do grzybów, lecz do osobnej grupy Mycetozoa. Mają one cykl rozwojowy inny niż grzyby właściwe i tworzą najpierw pływki, to znaczy nagie komórki poruszające się za pomocą wici. Następnie przekształcają się one w pełzaki. Wiele takich komórek łączy się w śluzowaty twór mogący się powoli poruszać.